1$ Kupon na Życie - Absurdy PRL

Nie każda bohaterka PRL potrzebowała peleryny. Wystarczył czerwony beret, pewne spojrzenie i plik kartek żywnościowych trzymany tak dumnie, jakby właśnie wygrała główną nagrodę. Problem był tylko jeden — nagroda nie zawsze znajdowała się w sklepie.

Moneta „Kupon na Życie” z serii „Absurdy PRL” przypomina czasy, gdy samo posiadanie pieniędzy było dopiero początkiem zakupowej przygody. Potrzebna była jeszcze kartka. Odpowiednia rubryka. Właściwy miesiąc. Sklep z dostawą. I odrobina szczęścia. Najlepiej bardzo duża odrobina.

Nasza bohaterka stoi przed sklepem spożywczym z miną kobiety, która jest przygotowana na wszystko. W dłoni cały arsenał: cukier, mąka, czekolada, papierosy… papierologia pełną parą. Za plecami waga czeka na towar, półki czekają na towar, klientka czeka na towar. Tylko towar najwyraźniej nie został poinformowany, że też powinien się pojawić.

Nad wszystkim góruje skromna, lecz niezwykle treściwa informacja: „BRAK TOWARU”. Dwa słowa, które potrafiły zakończyć wielogodzinne przygotowania szybciej niż ekspedientka opuszczająca roletę pięć minut przed zamknięciem.

Bo handel w PRL miał własną logikę. Można było mieć pieniądze, ale nie mieć kartek. Można było mieć kartki, ale nie mieć pieniędzy. Można było mieć jedno i drugie, ale wtedy nie było towaru. A jeśli jakimś cudem były pieniądze, kartki i towar jednocześnie — należało brać, ile dawali, i nie zadawać zbędnych pytań.

Bohaterka tej monety jednak nie traci fasonu. Kartki są. Beret jest. Torba zapewne czeka w pogotowiu. Teraz pozostaje już tylko najważniejsze pytanie epoki: „A co dzisiaj rzucili?”. Bo człowiek nie szedł do sklepu po konkretną rzecz. Człowiek szedł sprawdzić, co los przygotował.

„Kupon na Życie” — pamiątka czasów, gdy karta płatnicza była science fiction, kartka żywnościowa była skarbem, a napis „BRAK TOWARU” należał do najlepiej zaopatrzonych elementów każdego sklepu.